ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬੱਚੀ: ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਸਾਥ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਤਲਾਸ਼
ਅੱਜ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੋਂ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਨ ਦਾ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੱਡਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬੱਚਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸਦੇ ਨਖਰੇ ਉਠਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਸਕੇ।
ਇਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਇਹ ਰੂਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤਰਾਂ:
"ਛੋਟੀ ਛੋਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੀ ਆ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਵੋਗੇ ਕੀ? > ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਨਾਓਗੇ ਤੇ ਮੰਨ ਜਾਂਦੀ ਆ, ਮਨਾ ਲਵੋਗੇ ਕੀ?"
੧. ਰੁੱਸਣਾ ਕੋਈ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਰੁੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੱਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਸਣ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਲਈ ਉਸਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਕਿੰਨੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੱਫੀ (hug) ਸਾਰੇ ਗਿਲੇ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
੨. ਹਾਸੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਿਆ ਦਰਦ ਪਛਾਣਨਾ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਆਸਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਦਰਦ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ:
"ਆ ਜਾ ਮੇਰੇ ਹਾਸੇ ਪਿੱਛੇ ਦਰਦ ਲੁਕਿਆ ਆ, ਜਾਨ ਲਵੋਗੇ ਕੀ? > ਜਦ ਮੈਂ ਥੱਕ ਹਾਰ ਕਿ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੋਗੇ ਕੀ?"
ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਹਮਸਫ਼ਰ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ ਹੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ ਹਾਰ ਜਾਵੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਏ ਕਿ "ਮੈਂ ਹਾਂ ਨਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ।"
੩. ਧਿਆਨ ਰੱਖਣ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਖਾਲੀਪਨ
ਅਕਸਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਖੁਦ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਹਿੰਗੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੀ ਤਬੀਅਤ ਦਾ ਫ਼ਿਕਰ ਕਰੇ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਖੁਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਖਾਲੀਪਨ ਨੂੰ ਭਰ ਸਕੇ।
੪. "ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਆ..."
ਇਕੱਲਤਾ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਖੁਦ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹੱਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸਾਥ ਨਾ ਛੱਡੇ।
੫. ਅੰਦਰਲੀ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ
ਲੇਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੱਲ ਇਸਦੀ ਆਖਰੀ ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਹੈ:
"ਮੈਂ ਇਦਾਂ ਦੀ ਹੀ ਆ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬੱਚੀ ਆ? ਸੰਭਾਲ ਪਾਓਗੇ ਕੀ?"
ਇਹ ਸਤਰਾਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਮੰਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਾਅਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮੀਆਂ, ਉਸਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਪਨੇ ਸਮੇਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਜੋ ਸ਼ਾਇਦ ਬਚਪਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
Post a Comment